Caner İLBARS Menu

Tüm etiketleri görüntülerize

Link:

Gidiyorum.. ( 1 )

Saat 03:12 bilgisayarının başında oturmuş dinleyebileceği tüm duygusal şarkıları mp3 çalarına attı. Gardolabına yönelip tüm sevdiği elbiselerini valizine doldururken birden geri boşalttı valizini sadece yanına çok sevdiği insanlardan hediye gelen giysilerini almak istedi ve öylede yaptı. Kimse uyanmasın diye parmağının ucunda yürüyordu dış kapıya doğru kimse uyanmamalıydı çünkü, kimse görmemeliydi onu giderken. Evin kapısını hafif gıcırdayarak açtı kapatmadan geri dönüp hoşçakal diyebildi sadece kendi kendine. Bir daha geri dönmeyecekti. Ne ailesi, ne her gece kafasını koyduğu yastığı nede odası.. Artık görmeyecekti hiç birini. Emindi kendinden.. Kendinden vazgeçercesine kapıyı kapatıp merdivenlerden soluk soluğa inişi ile kendini apartmanın dışında bulması bir oldu. Eylüldü dışarıda o koşuyor yağmur gözyaşlarıyla karışıyordu. O anda sadece yenilgiyi hissediyordu. Durdu birden yağmura aldanmadan dizlerinin üstüne çöküp kafasını kaldırıp gökyüzünü izlemeyi tercih etti. Kendine geldiğinde güçlü olmayı, dimdik durması gerektiğini hatırladı. Cesaretli olmalıydı. Yapması gerekeni yapmalı en yakın otogara gitmeliydi fakat o saatte sadece dışarıda taksi bulabilirdi. Cebinde ise sadece 40 TL vardı. Hesabındada 350 TL. Parasızda olur dedi ve bindi bi taksiye. Otogara gelmişti taksi, otogar hiç olmadığı kadar sakindi. Nereye gideceğinin bi önemi yoktu. Kalkmak üzere olan otobüsün muavinine gidip sordu ne zaman kalkıyorsunuz diye 5 dk içerisinde kalkar abi cevabını alınca koşa koşa otobüs firmasının ofisine gitti ve biletini kesti. Artık özgürlük hissi sarmıştı her yanını geride bıraktıklarına rağmen mutluluk yaşayabiliyordu. Koltuğuna oturup kafasını cama yasladığı an geride bıraktıklarını düşündü ama yola çıkmıştı bi kere..

Muavinin sesine irkildi daha gözlerini açamadan otobüsümüz ” Rize ” ye gelmiştir sesini duydu ve artık nerede geldiğini biliyordu.

Kaçtığı yerin, kaçtığı insanların eksikliğini hissedecekti. Vardığı yerde ne bir hesap soranı, ne karşılayacak birisi ne bildiği adres nede gidebileceği bi yer vardı. Korkmuyordu, korkusunu geldiği yerde, eski evinin kapısında bırakmıştı..

Rizeden selamlar

  • BİLGİN COŞKUN

    biraz hüzün, biraz espiri, biraz kararsızlık.. çok beğendim caner çooook:)

  • *Sevgili ziyaretçi, konu hakkındaki düşüncelerini yukarıdaki formları eksiksiz doldurarak bizimle paylaşabilirsin...